«مرده نپندارید کسانی که در راه خدا کشته می شوند، بلکه زنده اند و نزد خدای خود روزی می برند. »
فریادهای آزادی خواهی ملت بزرگ ایران در 25 بهمن سال 1389 در عین سرکوب گسترده توسط حکومت، جهانی را حیرت زده کرد و خیابان های ایران را به لرزه در آورد. بار دیگر شهامت و شجاعت مردم ایران، خواب پریشان نظام سرکوب و وحشت را پریشان تر از همیشه کرد. امروز نهایت درماندگی و واهمه حاکمیت سرکوب از این همه یکپارچگی و یک صدایی مردم، به سادگی در تک تک گفتارها، رفتارها و تهدیدهای کودکانه ای همچون قطع تلفن و اینترنت رهبران و همراهان مردم مشهود و ملموس می باشد. اما آنها فراموش کرده اند که دیکتاتورها نه از ناتوانی سرکوب که از جهل، ندانستن و فاصله از خرد، مهر "باطل شد" را بر پرونده سیاه و ننگین عمر خود میزنند.
